Είχα καιρό να γράψω. Είχα κάνει ένα μικρό καλοκαιρινό διάλειμμα. Τώρα είμαι λίγες μέρες πίσω στην Ολλανδία, και κοιτάζοντας πίσω αυτές τις εβδομάδες, άλλαξαν πολλά. Γρήγορα, και χωρίς να ρωτήσουν αν μου βόλευε.

Γνώρισα ανθρώπους και κάποιους παραλίγο να τους χάσω ξανά. Και χάνω τη δουλειά μου. Δουλειά που την ευχαριστιόμουν πολύ. Το συμβόλαιό μου δεν ανανεώνεται. Δεν το περίμενα, και δεν έγινε και πολύ σωστά. Πόνεσε λιγάκι. Παρ’ όλα αυτά, μου μένει κάτι όμορφο: μια ωραία φιλία με μια συνάδελφο. Έχει έρθει μάλιστα και στο διαμέρισμά μου στην Ελλάδα και ανακάλυψε μόνη της πόσο ωραία πόλη είναι η Θεσσαλονίκη. Συνολικά ήταν λίγο σοκ. Αλλά συνέχισα να γελάω, γιατί στην Ελλάδα υπήρχαν πολλά για να γελάσω.

Ήμουν στη φίλη μου την Αγγελική, στη Λάρισα. «Το Σάββατο έχουμε έναν γάμο μαζί με μια βάφτιση, και θα έρθεις κι εσύ.» Πριν προλάβω να πω κάτι, είχε ήδη αποφασιστεί. «Είναι λίγο επίσημο. Στη Λάρισα έτσι γίνεται», μου είπε ακόμα.

Την τελευταία στιγμή βρήκα ένα ωραίο χρυσαφί μακρύ φόρεμα, που ταίριαζε με τα χρυσαφί παπούτσια και το τσαντάκι μου από έναν γάμο πέρσι. Την ίδια μέρα η Αγγελική γύρισε από το κομμωτήριο και μου έκανε κι εμένα μπούκλες με το ψαλίδι. Φόρεσα το βραδινό μου φόρεμα και τρόμαξα. Ήμουν πολύ επίσημη. Με αυτά τα κυματιστά μαλλιά έμοιαζα με τη Lady Diana.

Κανείς δεν με ξέρει εδώ, σκέφτηκα. Κανείς δεν ξέρει ποια είμαι. Κανείς δεν με αναγνωρίζει…

Έξω από την εκκλησία περίμενα το ζευγάρι. Δίπλα μου στεκόταν ένα νεαρό ζευγάρι που μου φαινόταν γνωστό. Ήμουν σίγουρη ότι τους ήξερα και τους δύο. Απλώς δεν θυμόμουν από πού. Χαμογέλασα. Μου χαμογέλασε κι εκείνη. Χαμογέλασε κι αυτός, και σίγουρα κατάλαβε ότι προσπαθούσα να θυμηθώ. Από πού τους ξέρω;

Τελικά πήρα θάρρος. «Σας ξέρω από κάπου, αλλά δεν θυμάμαι από πού.» Συνέχισαν να χαμογελούν, αλλά δεν είπαν τίποτα. Είπα μερικά μέρη. Μόνο κουνούσαν το κεφάλι. Ώσπου εκείνος είπε: «Μήπως από την τηλεόραση;» Δεν βλέπω συχνά ελληνική τηλεόραση, σκέφτηκα. Μόνο κάποιες σειρές στο ERTFLIX. Και τότε είπε τη σειρά. Αυτή που έχω δει σίγουρα καμιά εξηνταριά επεισόδια.

Ήταν ηθοποιοί από τη σειρά. Στην οθόνη ζευγάρι, και στην πραγματικότητα επίσης. Δεν θα το είχα φανταστεί ποτέ. Πόσες πιθανότητες υπάρχουν, σε έναν γάμο ανθρώπων που ούτε καν γνωρίζεις, να βρεθείς ξαφνικά δίπλα σε γνωστούς ηθοποιούς; Γέλασαν πολύ με την αντίδρασή μου. Βγάλαμε μαζί μια φωτογραφία και στη γιορτή χορέψαμε μέχρι αργά.

Και δεν είχε τελειώσει εκεί η έκπληξη. Μέσα στην εκκλησία, ακριβώς πίσω από το ζευγάρι, κοίταξα αριστερά. Και ξαφνικά βλέπω την ξαδέλφη μου τη Φρόσω, μαζί με την κόρη της, να μου κάνει χαρούμενα νόημα. Πάει η ανωνυμία… Απ’ όλες τις εκκλησίες σε όλη την Ελλάδα, βρίσκομαι ακριβώς εδώ, στολισμένη σαν πριγκίπισσα, μπροστά στην ίδια μου την οικογένεια.

Γελάσαμε πάρα πολύ. Στη Θεσσαλονίκη δεν καταφέρνουμε σχεδόν ποτέ να βρεθούμε. Και ακριβώς εδώ, στη Λάρισα, βρεθήκαμε μαζί στην ίδια εκκλησία. Η κόρη της φίλης μου της Αγγελικής, που κι αυτή λέγεται Φρόσω, ήταν κουμπάρα και μάλιστα γνώριζε και τη δική μου Φρόσω. Πόσο μικρός είναι μερικές φορές ο κόσμος.

Και μετά αυτό το καζανάκι. Η φωτογραφία πιο πάνω είναι από το σπίτι όπου έμεινα εκείνη την εβδομάδα. Τέσσερις μέρες δεν κατάφερα ούτε μία φορά να τραβήξω το καζανάκι χωρίς τον φόβο ότι θα πέσει όλο από τον τοίχο. Με είχαν προειδοποιήσει, οπότε δεν τολμούσα σχεδόν να τραβήξω την αλυσίδα. Κάθε φορά ξέπλενα καλύτερα με το ντουζάκι του μπάνιου δίπλα, σαν κλέφτης μέσα στη νύχτα. Αυτό το πράγμα κρέμεται εκεί εδώ και μισό αιώνα και δουλεύει ακόμα μια χαρά. Απλώς δεν τολμάς να το χρησιμοποιήσεις.

Έτσι είναι μερικές φορές. Αυτό που νόμιζες σίγουρο, ξαφνικά ταρακουνιέται. Και αυτό που είχες ξεγράψει, να που κρέμεται ακόμα στον τοίχο!

Τώρα που είμαι πάλι σπίτι, το ξαναθυμάμαι. Εκείνες οι εβδομάδες είχαν απ’ όλα, αλλά μου έδωσαν και ακριβώς αρκετά για να γελάσω. Το επόμενο ταξίδι μου είναι κιόλας προγραμματισμένο σε λίγες εβδομάδες. Αυτό μου φτάνει προς το παρόν για να κρατηθώ. Και όταν δυσκολεύουν τα πράγματα, απλώς ξεπλένω με το ντουζάκι του μπάνιου…