Σήμερα πήγα με τη Σύλβια στο κέντρο για καφέ. Φρέντο καπουτσίνο, όπως στην Ελλάδα.
Μου είπε: «Μαμά, θέλεις να περάσουμε λίγο από το μαγαζί της Λένι με τις περούκες; Κλείνει σήμερα. Βγαίνει στη σύνταξη».
Έμεινα λίγο σιωπηλή. Η Λένι. Η περούκα μου.
Πριν από πέντε σχεδόν χρόνια.
Είχα αποφασίσει να μην περιμένω να πέσουν τα μαλλιά μου μόνα τους. Μια εβδομάδα πριν έκοψα τα μακριά μαλλιά μου. Τέσσερις μέρες μετά την πρώτη χημειοθεραπεία άρχισαν να πέφτουν. Δεν το πίστευα, παρόλο που ήξερα ότι θα γίνει.
Ήθελα περούκα. Όχι για την εμφάνιση. Είχα το εστιατόριο στο Zevenbergen. Πολύς κόσμος με ήξερε. Δεν ήθελα να με κοιτάζουν συνέχεια. Όχι ερωτήσεις, όχι κούνημα του κεφαλιού στο «τι κρίμα, ελπίζω να γίνεις καλά γρήγορα». Με περούκα φαινόταν λιγότερο απ’ ό,τι με φαλακρό κεφάλι ή με μαντήλι.
Είχαμε μια αξέχαστη μέρα. Η Λέϊλα και η Σύλβια δίπλα μου, η Μιράντα και η Λίσμπεθ, οι φίλες μου, πιο πίσω. Φάγαμε όλο το κουτί με τα σοκολατάκια που μας κέρασε η Λένι με τον καφέ. Γελάσαμε πολύ, κάναμε ανόητα αστεία. Ήταν κάπως ειρωνικό. Είχαμε κάτι να γιορτάσουμε και ταυτόχρονα δεν είχαμε.
Όταν άναψε η κουρευτική μηχανή, ήρθαν τα δάκρυα. Πολλά. Δεν έχανα μόνο τα μαλλιά μου. Νόμιζα ότι έχανα ένα κομμάτι του εαυτού μου. Ότι δεν θα ξανάμουν ποτέ τόσο σίγουρη για τον εαυτό μου. Ένιωσα πολύ αδύναμη, κάτι που δεν μπορούσα να προστατέψω.
Η Λένι κατάλαβε αμέσως τι μου ταίριαζε. Δεν χρειάστηκε να δοκιμάσουμε πολλά, δεν δίστασε καθόλου. Έβγαλε ένα κουτί και αυτό ήταν. Μεσαίο μήκος, ίσια, με λίγες ανταύγειες στο χρώμα. Η περούκα έμοιαζε τόσο πολύ με τα δικά μου μαλλιά που αμέσως ένιωσα άνετα.
Αυτό το αίσθημα δεν το ξέχασα ποτέ.
Έτσι σήμερα πήγαμε με τη Σύλβια στη Λένι. Για να την ευχαριστήσω. Πέντε χρόνια μετά.
Είχε κόσμο στο μαγαζί. Η Λένι βρήκε αμέσως χρόνο για μένα. Δεν είμαι σίγουρη αν με θυμόταν, τη βοήθησα λίγο με μια παλιά φωτογραφία. Αλλά επιτέλους μπόρεσα να πω αυτό που κρατούσα μέσα μου τόσο καιρό. Ότι εκείνη τη μέρα δεν μου χάρισε μόνο μια όμορφη μέρα. Μου έδωσε κάτι παραπάνω. Ένα είδος ασπίδας. Κάτι που με έκανε λιγότερο ευάλωτη. Την περούκα την φόρεσα μόνο πέντε έξι φορές. Αλλά το ότι την είχα, το ότι μπορούσα να τη φορέσω, ήταν από μόνο του αρκετό.
Χάρηκε πολύ. Πραγματικά χάρηκε που όλα πήγαν καλά. Μου έκανε ένα κομπλιμέντο για τα μαλλιά μου και ένα αστείο. Μετά φύγαμε.
Λίγο πιο κάτω στον δρόμο δεν άντεξα άλλο. Ήρθαν τα δάκρυα. Για λίγο ξαναγύρισε αυτός ο πόνος, η θλίψη από τότε. Η Σύλβια δεν είπε τίποτα. Με αγκάλιασε απλά. Δεν χρειάζονταν λόγια.
Δεν κράτησε πολύ. Κατάλαβα: ένα κομμάτι μου είχε μείνει τότε στη Λένι, πριν από πέντε χρόνια. Αλλά την προσωπικότητά μου δεν την έχασα ποτέ.
Λέω ένα μεγάλο ευχαριστώ. Στη Λένι, που τότε κατάλαβε ακριβώς τι χρειαζόμουν. Και σε σήμερα, που μπόρεσα να το πω.
Απάντηση