Κιμάς για κάθε περίπτωση
Η ιστορία μου ξεκινάει στη Basaltstrasse της Φρανκφούρτης, εκεί που μεγάλωσα. Οι γονείς μου είχαν εκεί ένα μαγαζί γουναρικών. Μαγαζί και εργαστήριο μαζί, όπου έφτιαχναν, μετέτρεπαν και πουλούσαν μόνοι τους παλτά, ζακέτες, καπέλα και γούνινες γραβάτες. Όταν ο πατέρας μου ξεκίνησε το 1973, δεν είχε ξανακάνει κάτι τέτοιο. Η λέξη «επιχειρηματίας» του ήταν ξένη, και την τέχνη έπρεπε ακόμα να τη μάθει. Όμως ήταν αποφασισμένος, και δεν ήταν μόνος. Εκείνα τα χρόνια πολλοί Έλληνες στη Φρανκφούρτη δούλευαν σαν γουναράδες, και μοιράζονταν ο ένας με τον άλλον ό,τι ήξεραν. Στηρίζονταν ο ένας στον άλλον, όπως κάνουν πάντα οι Έλληνες.
Ήταν κι αλλιώτικες εποχές. Οι χειμώνες στη Γερμανία ήταν σκληροί και πολύ κρύοι, και ένα γούνινο παλτό δεν ήταν πολυτέλεια, ήταν απλή ανάγκη. Δεν υπήρχε Gore-Tex, ούτε καμιά τεχνολογική μεμβράνη που να σε κρατάει ζεστό και στεγνό, και που να αναπνέει. Ένα βαρύ γούνινο παλτό ήταν αυτό που σε χώριζε από το κρύο. Ο πατέρας μου το καταλάβαινε αυτό, και πάνω σ’ αυτό έχτισε τη δουλειά του, ενώ από μια γωνιά του μαγαζιού ακουγόταν σιγανά ελληνική μουσική από ένα παλιό, σκονισμένο κασετόφωνο.
Παράλληλα μ’ αυτόν τον κόσμο όμως υπήρχε μια εντελώς άλλη πραγματικότητα, που τη χώριζε ένα και μοναδικό πράγμα: τρία σκαλοπάτια πιο πάνω, και μετά η μεγάλη, βαριά ατσάλινη πόρτα.
Μόλις έκλεινε πίσω μου αυτή η πόρτα, έβγαινα από το μαγαζί και έμπαινα στο ζεστό μας ελληνικό σπίτι. Η μυρωδιά από δέρμα, λάδι μηχανής, βελόνα και κλωστή έδινε αμέσως τη θέση της σ’ εκείνες τις μυρωδιές που σημάδεψαν όλη μου την παιδική ηλικία: λάδι, κρεμμύδι, σκόρδο και ρίγανη. Εκεί μέσα η μητέρα μου δεν ήταν η ταπεινή πωλήτρια που σχεδόν ζητούσε συγγνώμη από τους πελάτες όταν η μυρωδιά του σκόρδου περνούσε από τις χαραμάδες. Εκεί μέσα ήταν βασίλισσα.
Ο πατέρας μου κι εκείνη έφεραν την ψυχή της Ελλάδας στη Γερμανία, κι αυτό φαινόταν σε όλα.
Η μητέρα μου τηρούσε έναν άγραφο νόμο φιλοξενίας, την αληθινή φιλοξενία. Κάθε Σάββατο πρωί ζύμωνε, χωρίς εξαίρεση, μισό κιλό κιμά, είτε περιμέναμε επισκέπτες είτε όχι. Ο κιμάς ζυμωνόταν, γιατί κάποιος θα ερχόταν.
Στη γειτονιά μας στη Φρανκφούρτη, όπου ζούσαν πολλοί Έλληνες, η πόρτα δεν ήταν ποτέ πραγματικά κλειδωμένη. Ερχόταν κόσμος απρόσκλητος, για μια κουβέντα, ένα ποτηράκι τσίπουρο, έναν καφέ, και φυσικά ένα πιάτο φαγητό. Για μας, η φιλοξενία περνούσε πάντα μέσα από το τραπέζι.
Αυτή η βαθιά ανθρωπιά ξεπερνούσε κατά πολύ τη βαριά μας πόρτα. Θυμάμαι τη Γερμανίδα που δούλευε στο τμήμα φρέσκων προϊόντων στο κοντινό κατάστημα Bilka. Δεν ξέραμε το πραγματικό της όνομα, αλλά επειδή δούλευε στο Bilka, εμείς τη λέγαμε Bilkina. Όταν πήγαινα εκεί μικρή με τη μητέρα μου, πάντα μου έδινε μια φέτα λουκάνικο.
Έτσι δημιουργήθηκε μια υπέροχη, ανεπίσημη ανταλλαγή. Σε αντάλλαγμα για την καλοσύνη και το λουκάνικο, η μητέρα μου της έδινε ελληνικά γλυκίσματα, ή κομμάτια γούνα από το μαγαζί του πατέρα μου, που η Bilkina χρησιμοποιούσε για να βάλει μαλακή επένδυση στα καλαθάκια των τριών μακρύτριχων dachshund της.
Αυτές είναι οι αναμνήσεις από τη Φρανκφούρτη: το κρύο απέξω, η μυρωδιά από γούνα, και η απαλή μουσική από το μαγαζί. Αυτές αποτελούν τη βάση του ποια είμαι.
Και κάθε χρόνο, μόλις πλησίαζε το καλοκαίρι, αυτός ο κόσμος αντικαθιστόταν από έναν άλλον. Γεμίζαμε το αυτοκίνητο, κρεμάγαμε μαντίλες στα τζάμια για τον δυνατό ήλιο, και το πορτ μπαγκάζ γέμιζε με κεφτεδάκια, αγγούρια και σάντουιτς για τον δρόμο. Δυο χιλιάδες χιλιόμετρα πιο κάτω, όταν οι πικροδάφνες στον ελληνικό αυτοκινητόδρομο ήταν σε πλήρη άνθιση και περνούσαμε τα σύνορα στους Εύζωνες, όλα ήταν διαφορετικά.
Τότε ο κόσμος μύριζε λευτεριά. Ο ζεστός καλοκαιρινός αέρας χάιδευε τα πρόσωπά μας, το μελτέμι, ο χαρακτηριστικός ελληνικός άνεμος της Ελλάδας, που πάντα σε κάνει να νιώθεις σαν να σε καλωσορίζει προσωπικά η Ελλάδα. Όχι απαλός και ήσυχος, αλλά ζωντανός, γεμάτος κίνηση, γεμάτος υπόσχεση.
Συνταγή: Κεφτεδάκια
Τα κεφτεδάκια που συμβολίζουν τη Σαββατιάτικη φιλοξενία πίσω από το εργαστήριο, ζυμωμένα για κάθε ενδεχόμενο.
Μερίδες: 4 | Χρόνος προετοιμασίας: 30 λεπτά
Υλικά
- 500γρ μοσχαρίσιος κιμάς (ή μισό-μισό)
- 1 μεγάλο κρεμμύδι (ψιλοκομμένο)
- 1 σκελίδα σκόρδο (τριμμένη)
- 2 χοντρές φέτες μπαγιάτικο ψωμί (χωρίς κόρα, μουλιασμένο στο νερό και καλά στυμμένο)
- 1 αυγό
- μια γεμάτη χούφτα φρέσκος μαϊντανός και φρέσκος δυόσμος (ψιλοκομμένοι)
- 1 κ.σ. αποξηραμένη ρίγανη
- αλάτι και πιπέρι κατά βούληση
- αλεύρι για πασπάλισμα
- ελαιόλαδο για τηγάνισμα
Εκτέλεση
Ανακατέψτε τον κιμά σε ένα μεγάλο μπολ με το κρεμμύδι, το σκόρδο, το στυμμένο ψωμί και το αυγό. Προσθέστε τον μαϊντανό, τον δυόσμο, τη ρίγανη, αλάτι και πιπέρι. Ζυμώστε δυνατά για τουλάχιστον 5 έως 10 λεπτά μέχρι το μείγμα να γίνει μαλακό και συμπαγές. Αφήστε τον κιμά σκεπασμένο στο ψυγείο για τουλάχιστον μισή ώρα. Στη συνέχεια, πλάστε μικρά, στρογγυλά κεφτεδάκια. Περάστε τα ελαφρά από αλεύρι και τινάξτε την περίσσεια. Ζεστάνετε γενναιόδωρη ποσότητα λαδιού σε τηγάνι και τηγανίστε τα κεφτεδάκια για περίπου 8 έως 10 λεπτά μέχρι να χρυσίσουν παντού και να ψηθούν καλά.
Συνταγή: Κλασικό Τζατζίκι
Η απαραίτητη, δροσερή συνοδεία που ήταν πάντα στο τραπέζι.
Μερίδες: 4 | Χρόνος προετοιμασίας: 15 λεπτά (συν 1 ώρα στράγγισμα)
- 500γρ πηχτό ελληνικό γιαούρτι (10% λιπαρά)
- 1 μεγάλο αγγούρι
- 3 έως 4 σκελίδες σκόρδο (τριμμένες, ανάλογα με γούστο)
- 2 κ.σ. εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο
- 1 κ.σ. ξίδι λευκό ή χυμός λεμονιού
- 1 κ.σ. φρέσκος άνηθος (ψιλοκομμένος)
- πρέζα αλάτι
Πλύνετε το αγγούρι και τρίψτε το χοντρά με τη φλούδα. Πασπαλίστε με πρέζα αλάτι και αφήστε να στραγγίσει σε σουρωτήρι για μία ώρα. Έπειτα τυλίξτε το σε καθαρή πετσέτα και στύψτε όσο περισσότερο υγρό μπορείτε. Ανακατέψτε σε μπολ το γιαούρτι με το σκόρδο, το ελαιόλαδο, το ξίδι και τον άνηθο. Ανακατέψτε μέσα το στεγνό τριμμένο αγγούρι. Δοκιμάστε, αλατίστε και βάλτε στο ψυγείο μέχρι να σερβίρετε.
Συνταγή: Η Σαλάτα «Μπίλκινα»
Μια παραδοσιακή ελληνική σαλάτα με έναν διακριτικό φόρο τιμής στο ανεπίσημο αντάλλαγμα στο τμήμα αλλαντικών της Φρανκφούρτης.
Μερίδες: 4 | Χρόνος προετοιμασίας: 10 λεπτά
- 4 μεγάλες ώριμες ντομάτες (κομμένες σε χοντρά κομμάτια)
- 1 αγγούρι (σε χοντρές μισές ροδέλες)
- 1 κόκκινο κρεμμύδι (σε λεπτά μισά δαχτυλίδια)
- 1 πράσινη πιπεριά (σε λωρίδες)
- μια χούφτα ελιές Καλαμών
- 200γρ σφιχτή ελληνική φέτα
- 1 κ.σ. αποξηραμένη ελληνική ρίγανη
- 4 κ.σ. εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο
- 1 κ.σ. κόκκινο ξίδι
- πρέζα θαλασσινό αλάτι
Ανακατέψτε ντομάτες, αγγούρι, κρεμμύδι και πιπεριά σε βαθύ μπολ. Περιχύστε με το ελαιόλαδο και το ξίδι. Τοποθετήστε τις ελιές και τη φέτα πάνω. Πασπαλίστε γενναιόδωρα με ρίγανη.
Συνταγή: Το ραβανί της μητέρας μου
Το ζουμερό κέικ σιμιγδαλιού με σιρόπι λεμονιού που ήταν πάντα έτοιμο για τις γλυκές εισβολές.
Μερίδες: 10-12 | Χρόνος προετοιμασίας: 55 λεπτά
Για το κέικ: 3 αυγά, 150γρ ζάχαρη, 150γρ αλεύρι, 150γρ σιμιγδάλι, 150γρ ηλιέλαιο, 150γρ ελληνικό γιαούρτι, 1 φακελάκι μπέικιν πάουντερ, ξύσμα 1 λεμονιού. Για το σιρόπι: 200ml νερό, 200γρ ζάχαρη, χυμός 1 λεμονιού.
Προθερμάνετε τον φούρνο στους 170°C. Χτυπήστε τα αυγά με τη ζάχαρη μέχρι να αφρατέψουν. Προσθέστε το ηλιέλαιο και το γιαούρτι. Έπειτα προσθέστε τα ξηρά υλικά και ανακατέψτε απαλά. Ψήστε σε λαδωμένο ταψί για 40-45 λεπτά. Βράστε τα υλικά του σιροπιού για 5 λεπτά. Περιχύστε το ζεστό κέικ αμέσως με το σιρόπι. Σερβίρετε με παγωτό βανίλια.
Απάντηση