Foto: Xan Photography | Sandra Kläring
Το φθινόπωρο του 2022 η Danielle μου πρότεινε να ταξιδέψουμε μαζί σε ένα μέρος της Ελλάδας. Γνωριζόμασταν μόνο από την αυλή του σχολείου. Δεν ήμασταν φίλες. Η Danielle οργανώνει πολυτελή ταξίδια και είχε έρθει στην Ελλάδα για να δει ξενοδοχεία και προορισμούς για τους πελάτες της. Είχε έρθει άλλες δύο φορές, αλλά η Ελλάδα δεν την είχε αγγίξει πραγματικά. Ήθελε να της δώσει άλλη μία ευκαιρία, αυτή τη φορά μαζί με κάποια που έχει ελληνικές ρίζες.
Τις πρώτες μέρες ήμασταν τρεις. Η Sandra έκανε τις φωτογραφίες. Πήγαμε στην Αθήνα, περπατήσαμε στην Πλάκα, συναντήσαμε τον ξάδερφό μου Nico και τον σύντροφό του Thomas και κάναμε πολλές όμορφες συζητήσεις.
Η Danielle και η Sandra γνωρίζονταν ήδη πολλά χρόνια. Εγώ σχεδόν δεν γνώριζα καμία από τις δύο. Πριν φτάσω στην Αθήνα ένιωθα ανασφάλεια. Όχι επειδή δεν τις ήξερα, αλλά επειδή εκείνες είχαν ήδη μια σχέση μεταξύ τους και δεν ήξερα πώς θα ταίριαζα εγώ.
Έφτασα αργά το βράδυ της Παρασκευής. Μέχρι το Σάββατο το απόγευμα ακόμα ένιωθα άβολα. Τότε η Danielle έμεινε στο ξενοδοχείο γιατί είχε πονοκέφαλο και εγώ βγήκα με τη Sandra για ένα ποτό. Εκεί με εξέπληξε ευχάριστα. Ταιριάξαμε αμέσως και η ανασφάλεια έφυγε. Παρ’ όλα αυτά, ήξερα πολύ λίγα για τη ζωή της. Μόνο αργότερα κατάλαβα πόσες ιστορίες κουβαλούσαμε και οι τρεις.
Μετά από λίγες μέρες η Sandra έπρεπε να επιστρέψει στην Ολλανδία. Δεν το ήθελε. Θα προτιμούσε να μείνει περισσότερο.
Η Danielle κι εγώ συνεχίσαμε με το αυτοκίνητο στην Πελοπόννησο. Μιλούσαμε ήδη με τις ώρες.
Εκείνη τη μέρα έβρεχε από το πρωί. Στα βουνά η βροχή γινόταν όλο και πιο δυνατή. Οι υαλοκαθαριστήρες δεν προλάβαιναν και σχεδόν δεν βλέπαμε τον δρόμο. Κάποια στιγμή σταματήσαμε να μιλάμε. Η Danielle οδηγούσε κι εγώ κοιτούσα έξω.
Τότε άρχισε να παίζει το Hero του Enrique Iglesias.
Κοιταχτήκαμε και χωρίς να πούμε τίποτα η Danielle ανέβασε τη μουσική.
Λίγο ακόμα πιο δυνατά.
Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα τραγουδούσαμε και οι δύο όσο πιο δυνατά μπορούσαμε. Όχι ωραία. Απλώς δυνατά.
Και τότε κατέρρευσα.
Τραγουδούσαμε και κλαίγαμε και οι δύο.
Η βροχή χτυπούσε το παρμπρίζ, η μουσική γέμιζε το αυτοκίνητο και όλα όσα κρατούσα μέσα μου βγήκαν επιτέλους έξω.
Είπα στη Danielle πράγματα που σχεδόν ποτέ δεν είχα πει σε κανέναν. Εκείνη την περίοδο ακόμα προσπαθούσα να συνέλθω μετά τον καρκίνο. Η Danielle το ήξερε. Είχε χάσει κι εκείνη μια πολύ αγαπημένη φίλη από αρρώστια. Όμως εκείνο το απόγευμα δεν μιλούσαμε για την υγεία μου.
Μιλούσαμε για τη ζωή μου.
Για έναν γάμο όπου σιγά σιγά είχα χάσει τον εαυτό μου. Για χρόνια που συνέχισα γιατί πίστευα πως δεν υπήρχε άλλη επιλογή. Για την αίσθηση ότι κάπου είχα χάσει τον πραγματικό μου εαυτό.
Η Danielle απλώς άκουγε.
Δεν με διέκοψε. Δεν μου έδωσε συμβουλές. Δεν προσπάθησε να βρει λύσεις. Με άφησε να μιλήσω.
Πού και πού γύριζε και με κοίταζε. Τίποτα άλλο.
Ένιωσα ανακούφιση. Κυρίως όμως κάτι άλλο: επιβεβαίωση. Ότι δεν είχα αποτύχει. Ότι δεν έφταιγα μόνο εγώ. Δεν το είπε ποτέ με λόγια. Το κατάλαβα από τη σιωπή της.
Όταν τελείωσε το Hero, συνεχίσαμε τον δρόμο μας χωρίς να μιλάμε.
Τώρα καταλαβαίνω ότι εκείνη η διαδρομή άλλαξε πολύ περισσότερα απ’ όσα μπορούσα τότε να φανταστώ.
Μετά που έφυγε η Sandra, η Danielle κι εγώ ταξιδέψαμε άλλη μία εβδομάδα μαζί στην Ελλάδα. Την Κυριακή που είχε την πτήση της για την Ολλανδία αποφάσισε να μην φύγει. Ήρθε μαζί μου στη Θεσσαλονίκη.
Το ταξίδι είχε ξεκινήσει ως επαγγελματικό. Η Danielle ήθελε να γνωρίσει ξανά την Ελλάδα, αυτή τη φορά μαζί με κάποια που ένιωθε πραγματικά σαν στο σπίτι της εδώ.
Κι εγώ κατάλαβα ότι δεν μπορούσα άλλο να αγνοώ τη δική μου ιστορία.
Πρόσφατα, όταν υπήρχε ήδη το Meltemiverhalen, της έστειλα ένα μήνυμα. Της είπα ότι πολλές φορές με είχε εμπνεύσει. Αυτό το ήξερε ήδη. Εκείνο που δεν ήξερε ήταν ότι με βοήθησε και να κάνω αυτό το βήμα. Δεν της εξήγησα πώς. Της έγραψα μόνο: «Πήγαινε να δεις μόνη σου», και της έστειλα τον σύνδεσμο.
Η Danielle μοιράστηκε το μήνυμά μου στο Facebook της. Έγραψε για το ταξίδι μας, για την Ελλάδα και κάλεσε τους φίλους της να διαβάσουν την ιστορία.
Της απάντησα κάτω από την ανάρτησή της. Της έγραψα ότι τότε σχεδόν δεν γνωριζόμασταν. Κι όμως κατάλαβες αμέσως τι πραγματικά συνέβαινε μέσα μου, χωρίς να σου το έχω πει. Αυτό είναι σπάνιο.
Ακόμα και σήμερα, όταν συναντιόμαστε, μιλάμε γι’ αυτό το απόγευμα στο αυτοκίνητο. Δύο γυναίκες που τραγουδούσαν δυνατά Enrique Iglesias και έκλαιγαν ταυτόχρονα. Τώρα μας φαίνεται σχεδόν αστείο. Τότε όμως δεν ήταν.
Μερικές φορές με ρωτούν πότε ξεκίνησε το Meltemiverhalen.
Περιμένουν να τους πω για μια ιδέα, ένα blog ή έναν ιστότοπο.
Αλλά αν είμαι ειλικρινής, όλα ξεκίνησαν ένα βροχερό απόγευμα στην Πελοπόννησο.
Μέσα σε ένα αυτοκίνητο.
Με το Hero του Enrique Iglesias να παίζει πολύ δυνατά.
Και μια φίλη που δεν προσπάθησε να λύσει τίποτα.
Απλώς άκουγε.
Φωτογραφία: Sandra Kläring / Xan Photography
Απάντηση