Υπάρχει ένας άνεμος στο Αιγαίο που σε κάνει να νιώθεις σπίτι πριν ακόμα πατήσεις στο έδαφος.

Είναι εκεί όταν βγαίνεις από το αεροπλάνο και η πόρτα ανοίγει — εκείνο το πρώτο δευτερόλεπτο στη σκάλα, πριν τις αποσκευές, πριν το ταξί, πριν τα πάντα. Μια ξερή, ζεστή αύρα που αγγίζει το δέρμα σου και λέει: είσαι εδώ. Μετά από μια πτήση από την Ολλανδία ή μετά από μια διαδρομή 2400 χιλιομέτρων διαμέσου Ευρώπης νιώθεις σαν αγκαλιά. Όχι δραματικά. Απλώς παρών. Ακριβώς σωστά.

Αυτό είναι το μελτέμι όπως το ξέρω εγώ.

---

Μεγάλωσα στη Φρανκφούρτη, κόρη Ελλήνων γονέων. Κάθε καλοκαίρι πηγαίναμε πίσω. Πίσω — γιατί έτσι το λέγαμε πάντα, όχι «πάμε στην Ελλάδα». Πίσω. Σαν να υπήρχε ένας τόπος που σε περίμενε, που δεν σε είχε ξεχάσει. Θυμάμαι τη ζέστη, τον θόρυβο από τζίτζικες, το μπλε που δεν το βλέπεις πουθενά αλλού.

Και θυμάμαι εκείνον τον άνεμο.

Τον παρατηρείς όταν φτάνεις. Η ζέστη του ελληνικού καλοκαιριού είναι εκεί επίσης, αλλά το μελτέμι τη μαλακώνει. Στεγνώνει τον ιδρώτα από το δέρμα σου. Κινεί τον αέρα χωρίς να τον δροσίζει. Μυρίζει αλάτι και ανοιχτή θάλασσα και κάτι που δεν μπορώ να περιγράψω διαφορετικά από το εκεί.

Ζω τριάντα χρόνια στην Ολλανδία. Η Μπρέντα είναι το σπίτι μου, με έναν αληθινό και πρακτικό τρόπο. Αλλά υπάρχει πάντα εκείνη η άλλη πλευρά. Εκείνη η άλλη γλώσσα, εκείνη η άλλη μυρωδιά, εκείνος ο άλλος αέρας. Εκείνος ο άνεμος που τον αναγνωρίζεις πριν ακόμα συνειδητοποιήσεις ότι τον είχες νοσταλγήσει.

---

Διάλεξα το όνομα μελτέμι για αυτόν τον ιστότοπο γιατί αποτυπώνει αυτό το συναίσθημα.

Οι ιστορίες εδώ μιλούν για την Ελλάδα, την Ολλανδία, τη Γερμανία — για το να μεγαλώνεις αλλού, να ζεις αλλού, και να ανήκεις παντού και πουθενά ταυτόχρονα. Για φαγητό και ταξίδια και τα πράγματα που παίρνεις μαζί σου και τα πράγματα που αφήνεις πίσω. Και για το πώς ένας κύκλος κλείνει — γιατί μετά από χρόνια απόστασης ξαναανακαλύπτω την Ελλάδα. Έρχομαι συχνά τώρα, έχω σπίτι στη Θεσσαλονίκη, νέους φίλους, μια πόλη που την περπατάω.

Αυτά τα καλοκαίρια είναι η αρχή πολλών ιστοριών. Αυτή είναι η πρώτη.