Het is een tijdje stil geweest op mijn site. Ik had een soort zomerpauze ingelast. Inmiddels ben ik alweer een paar dagen terug in Nederland, en als ik terugkijk op de afgelopen weken, is er veel gebeurd. Snel…en zonder te vragen of het uitkwam.

Ik heb mensen leren kennen en sommigen ook weer bijna kwijtgeraakt. Daarnaast raak ik ook mijn werk kwijt, uitgerekend werk waar ik veel plezier in had. Mijn contract wordt niet verlengd. Dat zag ik niet aankomen, en het ging ook niet bepaald netjes. Dat deed pijn. Toch houd ik er iets moois aan over: een fijne vriendschap met een collega. Zij is inmiddels zelfs al in mijn appartement in Griekenland geweest en ontdekte zelf hoe heerlijk Thessaloniki is. Al met al was het wel even schrikken. Maar ik bleef lachen, vooral omdat er in Griekenland meer dan genoeg te lachen viel.

Ik was bij mijn vriendin Angeliki in Larissa. “Er is zaterdag een bruiloft samen met een doopfeest, en jij gaat mee.” Voordat ik iets kon zeggen, was het al besloten. “Het is wel chique, hoor,” zei ze er nog bij. In Larissa is dat een dingetje.

Op korte termijn vond ik nog een mooie goudkleurige jurk, passend bij mijn goudkleurige schoenen en clutch van een feest vorig jaar. Op de dag zelf kwam Angeliki terug van de kapper en zette met de krultang ook mijn haar in de krul. Ik hees me in mijn galajurk en schrok. Ik was veel te chic. Met dat golvende haar leek ik net Lady Di.

Niemand kent me hier, dacht ik nog. Niemand die weet wie ik ben. Niemand die me herkent.

Buiten voor de kerk stond ik te wachten op het bruidspaar. Naast me stond een jong stel dat me bekend voorkwam. Ik wist zeker dat ik ze allebei kende, alleen niet meer waarvan. Ik glimlachte, zij glimlachte terug. Hij glimlachte ook en zag vast wel dat ik bleef malen. Waar ken ik ze toch van?

Uiteindelijk pakte ik mijn moed bij elkaar. “Ik ken jullie ergens van, maar ik weet echt niet meer waarvan.” Ze bleven glimlachen, maar zeiden niets. Ik noemde een paar plaatsen. Steeds weer hoofdschudden. Tot hij zei: “Misschien van tv?” Ik heb niks met tv, dacht ik nog. En toen noemde hij de Griekse serie waarvan ik zeker zestig afleveringen heb gezien.

Het waren acteurs uit de serie. Op het scherm een stel, en in het echt ook. Dit had ik zelf nooit kunnen bedenken. Hoe groot is de kans dat je op een bruiloft van mensen die je niet eens kent ineens naast bekende acteurs staat…? Ze moesten enorm om mijn reactie lachen. We gingen samen op de foto, en op het feest hebben we tot in de late uurtjes gedanst.

En daarmee was de schrik nog niet voorbij. In de kerk, vlak achter het bruidspaar, keek ik naar links. Daar stond mijn nichtje Froso met haar dochter uitbundig naar me te zwaaien. Weg anonimiteit… Van alle kerken in heel Griekenland loop ik uitgerekend hier, opgetut als een royal, mijn eigen familie tegen het lijf.

We hebben er enorm om gelachen. In Thessaloniki, waar zij woont, lukt het ons bijna nooit om af te spreken, en juist hier stonden we samen in de kerk. De dochter van mijn vriendin Angeliki heet ook Froso. Zij was getuige, en bleek mijn Froso óók te kennen. Zo klein is de wereld soms.

En dan die wc. De foto hierboven komt uit een huis waar ik die week verbleef. Vier dagen lang lukte het me geen enkele keer om door te trekken zonder de angst dat de hele pot van de muur zou komen. Ik was gewaarschuwd, dus ik durfde amper aan het koord te trekken. Elke keer spoelde ik maar met de douchekop ernaast door, als een dief in de nacht. Dat ding hangt daar al een halve eeuw en werkt nog prima. Je durft het alleen niet te gebruiken.

Zo gaat het soms. Wat je dacht dat vast en zeker was, wankelt. En wat je had afgeschreven, blijkt gewoon nog aan de muur te hangen.

Nu ik weer thuis ben, weet ik het weer. Die weken hakten erin, maar ze gaven me precies genoeg om over te lachen. Mijn volgende reisje staat over een paar weken alweer gepland. Dat is voorlopig genoeg om me aan vast te houden. En als het even tegenzit, spoel ik gewoon met de douchekop door.