De Geur van de Zware Deur Nouvelle Nostalgie

Proloog: De Drempel van Twee Werelden

Als ik mijn ogen sluit en terugdenk aan het begin, hoor ik altijd eerst het geluid van die ene, specifieke deur. Een zware, massieve stalen deur in de Basaltstraße in Frankfurt. Die deur was in mijn jeugd veel meer dan gewoon een toegang tot onze woning. Het was de harde, onverbiddelijke grens tussen twee complete werelden die in niets op elkaar leken.

Aan de ene kant lag de wereld van het bontatelier van mijn ouders. Een wereld van vakmanschap en hard werken, waar bontjassen en mantels aan de rekken hingen en Griekse volksmuziek zachtjes klonk uit een platte, stoffige cassetterecorder. Maar zodra ik drie treden omhoog liep en die zware stalen deur achter mij in het slot viel, veranderde alles. Het luide, geruststellende metaalachtige geluid van de sluiting was het startsein voor een warme, zintuiglijke explosie. Ik stapte dan direct ons Griekse thuis binnen, een veilige haven die permanent en onvoorwaardelijk rook naar de heilige drie-eenheid van onze cultuur: olijfolie, ui en knoflook.

Achter die zware deur leefden de tradities van Thraki en de ongeschreven wetten van de Griekse gastvrijheid, de Filoxenia. Het was de plek waar mijn moeder elke zaterdag trouw haar gehakt kneedde voor het geval dat, en waar mijn vader in de winter het ambacht van het slachthuis naar de keukentafel bracht. Waar oom Ilias met zijn koeienkar over de droge aarde van Lagina reed, en waar de gasfles altijd op het verkeerde moment leegliep.

Dit boek is het verslag van een reis die achter die deur begon. Een reis die mij via een epische autorit van 2400 kilometer in een olijfgroene Mercedes diesel naar het verstilde dorp Lagina bracht. Door de bergen van Oostenrijk en de vlaktes van het toenmalige Joegoslavië, langs de bloeiende oleanders bij de grens van Evzones, naar het warme licht van Thessaloniki in de avond. Elk hoofdstuk in dit boek vertegenwoordigt een fase van die reis, en elk gerecht is een smaakherinnering die onlosmakelijk met die momenten is verbonden.

De familietuin in het dorp mag dan inmiddels door de tijd zijn overwoekerd. De herinneringen en de smaken zijn dat niet. Die zitten veilig opgeborgen in mij, klaar om gedeeld te worden.

Welkom achter de zware deur. Kom binnen, schuif aan en proef het leven met mij mee.

Καλώς ήρθατε.

Anthoula Sismani

Frankfurt — Thessaloniki — Breda